EQUIPES NOTRE DAME – SZANSĄ DLA MAŁŻEŃSTW SAKRAMENTALNYCH

     Ruch Equipes  Notre – Dame (END) jest ruchem duchowości małżeńskiej. Proponuje on małżeństwom sakramentalnym konkretne środki, które pomagają im wzrastać w ich sakramentalnym związku, rodzinie, w miłości do Boga i bliźniego.

 Początki i rozwój Equipes Notre – Dame

Początki Ruchu END sięgają 1938 roku, kiedy to grupa młodych małżonków kieruje do ks. Henri Caffarel’a prośbę, aby pomógł im w odkrywaniu bogactwa ich sakramentu małżeństwa. Będąc świadomymi chrześcijanami, nie chciały one przeżywać swojej miłości w oddzieleniu od wiary. Brak im było może dokładnego poglądu na nauczanie dotyczące chrześcijańskiego małżeństwa, tym niemniej nadzieja wypełniała ich serca i intuicja zaprowadziła ich do księdza z refleksją: <<Niemożliwym jest, by Bóg nie myślał dobrze o ludzkiej miłości, która wzbogaca nasze życie i daje nam tyle szczęścia. Bóg musi postrzegać miłość małżeńską jako coś bardzo pięknego i wielkiego: chcemy o tym wiedzieć; Ojciec musi nam to wyjaśnić.>. Słuchając ich odgadłem z łatwością, że mógłbym ich zawieść, jeśli w odpowiedzi dałbym im tylko oficjalną definicję moralności. Nie byłem jednak w tej materii wiele więcej zorientowany od nich. Niemniej jednak miałem przekonanie, że ponieważ miłość jest darem Boga, a małżeństwo było instytucją zamierzoną przez Niego, więc Boski zamysł na miłość i małżeństwo musi nieść nieskończenie więcej głębi niż ci młodzi mężczyźni i kobiety mogli sobie wyobrazić. Moja odpowiedź brzmiała: <<zacznijmy szukać razem, połączmy siły i wyruszmy w odkrywczą podróż>>” (ks. Henri Caffarel).

Pierwsze spotkanie ekipy odbyło się w Paryżu 25 lutego 1939 roku w prywatnym mieszkaniu państwa Pierre’a i Rozen de Montjamont. Podczas kolejnych, pełnych entuzjazmu, spotkań tych młodych par dokonano niezwykłych i istotnych dla dalszego rozwoju Ruchu odkryć.  Pierwszym było to, iż uświęcenie się w małżeństwie nie tylko jest możliwe, ale jest czymś normalnym, ponieważ sakrament małżeństwa stanowi prawdziwą drogę świętości. To właśnie dzięki sakramentowi małżeństwa miłość, która łączy Chrystusa z Kościołem, tworzy również jedność pomiędzy mężem i żoną. Ludzka miłość, uświęcona przez Boga, prowadzi małżonków do Niego według sobie właściwych praw i dzięki sobie właściwym łaskom.

Odkryto również owocność współpracy kapłana z małżeństwami. Jedno z małżeństw nazwało tę wspólną pracę – „małżeństwem dwóch sakramentów”: kapłaństwa i małżeństwa. Kapłan przynosi doktrynę, małżeństwa – doświadczenie i z tego połączenia powstaje sztuka chrześcijańskiego życia w małżeństwie. Innym cennym odkryciem było dotarcie do przekonania, że nic nie łączy ludzi tak ściśle jak wspólne poszukiwanie i odkrywanie woli Bożej, co jest koniecznym warunkiem pełnego rozwoju dla małżeństw. Wspólne spotkania małżeństw doprowadziły także do odkrycia roli modlitwy.

Modlitwa zresztą stała się szybko przedmiotem troski ks. Caffarel’a, jego wyzwaniem mającym doprowadzić chrześcijan i małżeństwa do modlitwy, która jest niezbędnym warunkiem życia chrześcijańskiego. To dzięki doskonałemu wyczuciu duchowego bogactwa sakramentu małżeństwa przez ks. Caffarel’a powstał Ruch END. Jego założyciel poświęca się całkowicie tworzonym przez siebie ekipom i zakłada czasopismo„Złota Obrączka”, które promuje życie religijne małżeństwa. Ks. Caffarel wierzył, że powołanie do naśladowania Chrystusa jest wymagającym powołaniem, zakładającym całkowite poświęcenie, samodyscyplinę i ciągły wysiłek. To przekonanie sprawiło, że 8 grudnia 1947 roku z jego inicjatywy w Paryżu przyjęta została Karta Equipes Notre – Dame, która stanowi oficjalny akt założycielski Ruchu i mówi dużo o jego osobowości.

Kolejne lata pokazują, jak wielka jest dynamika rozwoju Ruchu, który w Karcie właśnie znalazł wielkie oparcie. Ruch wykracza poza granice Francji i obejmuje coraz to większe obszary Europy. Belgia, Szwajcaria, Hiszpania, Anglia, Austria,  Włochy – to kraje, do których trafia najwcześniej. W latach pięćdziesiątych XX w. dociera także za ocean – do Ameryki. Wkrótce swoim zasięgiem obejmie również Australię, Kolumbię, Madagaskar, Wietnam, a nawet Japonię, francuskojęzyczną Afrykę i Indie. W listopadzie 2000 roku zainteresowanie END rodzi się także w Polsce. Ruch END staje się więc ruchem międzynarodowym, obecnym w 80. krajach świata. Za Patronkę Ruchu obrano Maryję – Najpewniejszą Przewodniczkę do Boga. Miało to miejsce w Lourdes w 1954 roku podczas pielgrzymki z okazji Roku Maryjnego.

Status Ruchu END w Kościele

Przyjęta w 1939 roku z inicjatywy ks. Henri Caffarela Karta END stanowi rzeczywisty akt założycielski Ruchu. Pierwsze uznanie END przez Kościół zostało wyrażone przez M. Feltin, arcybiskupa Paryża, w 1960 roku. Po raz drugi uznanie to zostało potwierdzone przez kardynała M. Roya, przewodniczącego Papieskiej Rady do Spraw Świeckich w 1975 roku, kiedy to Ruch Equipes Notre-Dame został uznany za „Międzynarodowe Stowarzyszenie Prywatne Wiernych”. Po złożeniu przez Międzynarodową Ekipę Odpowiedzialną Ruchu, w dniu 18 kwietnia 1984, oficjalnego wniosku, kardynał E. F. Pironio, przewodniczący Papieskiej Rady do Spraw Świeckich, podczas Świąt Wielkiej Nocy 1992 roku podpisał dekret  uznający Equipes Notre-Dame za Międzynarodowe Stowarzyszenie Prywatne Wiernych oraz dokument zatwierdzający Statuty Założycielskie, zgodnie z nowym Kodeksem Prawa Kanonicznego. Mamy tu do czynienia właściwie z kolejnym, trzecim, oficjalnym uznaniem Equipes Notre-Dame przez Kościół.

Datą niezwykle ważną w historii Ruchu jest rok 2002. Wtedy właśnie w Watykanie, 26 lipca, w dniu wspomnienia św. Joachima i św. Anny – rodziców Najświętszej Maryi Panny, Rada Papieska do Spraw Świeckich postanawia oficjalnie uznać Ruch Equipes Notre-Dame za Międzynarodowe Stowarzyszenie Prywatne Wiernych, posiadające osobowość prawną, zgodnie z kanonami 298-311 i 321-329 Kodeksu Prawa Kanonicznego oraz ostatecznie zatwierdzić Statuty Equipes Notre-Dame, których oryginał pozostaje w depozycie archiwum Rady Papieskiej do Spraw Świeckich.

Powstają dokumenty regulujące funkcjonowanie Equipes Notre – Dame. Pierwszym z nich jest wymieniona wcześniej Karta END. W 1976 roku opracowany został komentarz do Karty zatytułowany: „Czym są Equipes Notre-Dame?”, który stanowi punkt odniesienia dla ekip na całym świecie. Po czterdziestu latach obowiązywania Karty zostaje ogłoszony kolejny dokument – „Drugi Oddech”, który jest punktem wyjścia, drogowskazem w drodze, wezwaniem do podejmowania twórczego wysiłku, skierowanym do wszystkich ekip, we wszystkich krajach. Zgodnie ze Statutem, Equipes Notre – Dame, jako „ruch formacji duchowej i odnowy, pomagają swoim członkom w rozwijaniu w sobie miłości Boga i bliźniego, wzywają do wzajemnej pomocy braterskiej, aby ich członkowie mogli, osobiście i ze współmałżonkiem, przyjmować realia życia małżeńskiego, rodzinnego, zawodowego i społecznego, zgodnie z wolą Bożą; rozbudzają w małżeństwach świadomość ich misji ewangelizacyjnej w Kościele i w świecie poprzez dawanie świadectwa miłości małżeńskiej oraz poprzez inne, zależne od ich wyboru, sposoby działania” (Statuty, art.3). Ekipy nie są więc wspólnotami zamkniętymi. Posiadają cel misyjny – mają ogłaszać światu wartości życia chrześcijańskiego i sakramentu małżeństwa.

Darem, który END może ofiarować Kościołowi i światu jest uczestnictwo w budowaniu Królestwa Bożego w oparciu o nowy obraz pary małżeńskiej. Zgodnie z charyzmatem Ruchu, pary małżeńskie powinny odpowiadać na różnorakie wezwania Kościoła, zwłaszcza Kościoła lokalnego. Ich zaangażowanie w duszpasterstwo rodzin, pomoc narzeczonym w przygotowaniu do sakramentu małżeństwa, wsparcie młodych małżeństw, towarzyszenie małżeństwom przeżywającym trudności, to tylko niektóre z pól działań duszpasterskich bliskich charyzmatowi Ruchu Equipes Notre – Dame. 

Ekipy w Polsce

Historia Equipes Notre – Dame w Polsce rozpoczyna się w listopadzie 2000 roku od spotkań tzw. „grupy inicjatywnej”, która wraz z O. Karolem Meissnerem OSB zastanawiała się nad możliwością przeniesienia END do Polski. Należały do niej małżeństwa z Poznania, wspierane duchowo przez inne małżeństwa z różnych stron Polski. Rozpoczęto korespondencję z parami END z Francji, która zaowocowała zaproszeniem Pary Odpowiedzialnej Ekipy Międzynarodowej (ERI) do Polski. Podczas sesji rekolekcyjnej prowadzonej przez tę właśnie parę w Cichowie koło Poznania latem 2001 roku wiele par małżeńskich z Polski, które w niej uczestniczyły, podjęło decyzję o wejściu na drogę proponowaną przez Ruch. Bardzo szybko, bo już we wrześniu tego samego roku, w Polsce rozpoczyna formację 12 ekip.

W lutym 2002 roku zostają przesłane na ręce Bpa Stanisława Stefanka, Przewodniczącego Komisji Episkopatu Polski ds. Rodziny oraz Metropolity Poznańskiego  Abp Juliusza Paetza listy informujące o powstaniu Equipes Notre – Dame w Polsce i rozpoczęciu pracy formacyjnej nad duchowością małżeńską par, które przystąpiły do END. W obecności pary reprezentującej ERI w dniu 4 maja 2002 roku w Zamku Bierzgłowskim tworzą się formalne struktury Equipes Notre – Dame w Polsce. Tymczasowa Ekipa Odpowiedzialna dokonała wyboru Pary Odpowiedzialnej Sektora Wydzielonego Equipes Notre-Dame Polska. Posługę tę przyjęli wówczas Małgorzata i Joachim Grzonka. Duchowym doradcą Ekipy Odpowiedzialnej Sektora został O. Karol Meissner.

16 września 2002 roku, Para Odpowiedzialna Sektora – Małgorzata i Joachim Grzonka wraz z ks. Andrzejem Prybą MSF spotkała się z Biskupem Stanisławem Stefankiem –  Przewodniczącym Komisji Episkopatu Polski ds. Rodziny. Przedstawiono Księdzu Biskupowi cele i zadania Ruchu, dokumenty zatwierdzające END, historię jego powstania w Polsce, a także bieżącą sytuację i podejmowane działania. Rozpoczął się okres intensywnej pracy nad tłumaczeniem dokumentów i materiałów formacyjnych END z języka francuskiego na język polski. Bardzo żywa staje się łączność pomiędzy Sektorem a Międzynarodową Ekipą Odpowiedzialną. Jeszcze w grudniu 2002 roku ukazuje się „List END – NR 1”. Pod koniec tego roku w Sektorze END – Polska działa już 20 ekip. Ekipy skupiają łącznie 93 pary małżeńskie wraz z 18 kapłanami.

W listopadzie 2003 roku Ekipa Odpowiedzialna Sektora podjęła decyzję o przystąpieniu Ruchu do Ogólnopolskiej Rady Ruchów Katolickich. Ruch coraz dynamiczniej się rozwija, przystępują do niego kolejne pary małżeńskie, tworzą się kolejne ekipy, które wymieniają się swoimi doświadczeniami, uczestniczą w dorocznych pielgrzymkach, zgromadzeniach (także międzynarodowych).

Dnia 11 czerwca 2005 roku, podczas uroczystości w Warszawie, z udziałem przedstawicieli Ekipy Odpowiedzialnej (ERI): O. Franciszek Fleischmann (doradca duchowy ERI) oraz Priscilla i Jean-Louis Simonis (para odpowiedzialna w ERI) utworzono Region Equipes Notre-Dame w Polsce, w skład którego weszły trzy Sektory: Mazowiecki, Śląski i Wielkopolski. Posługę Pary Odpowiedzialnej Regionu przyjęli Małgorzata i Joachim Grzonka. Powołano Ekipę Odpowiedzialną Regionu, której doradcą duchowym został ks. dr Andrzej Pryba. We wrześniu 2006 roku utworzony zostaje Sektor Kujawski, w skład którego wchodzą ekipy z Bydgoszczy i Torunia. Obecnie Sektor ten tworzy 8 ekip, w tym 4 należące do Diecezji Włocławskiej (3 w Licheniu, 1 w Izbicy Kujawskiej), 2 należące do Diecezji Toruńskiej (Toruń I i Toruń II) i 2 należące do Diecezji Łowickiej (1 w Kutnie i 1 w Rdutowie). Ponadto 2 ekipy: w Brzeźnie i Lipnie przechodzą pilotaż.

  1. Struktura Ruchu

Ruch Equipes Notre – Dame funkcjonuje w ramach ściśle określonych struktur. Fundamentalną komórką Ruchu jest ekipa podstawowa, która liczy od 4 do 7 małżeństw. Każda ekipa powinna zapewnić sobie pomoc kapłana – doradcy duchowego. Kapłan uczestniczy w comiesięcznych spotkaniach grupy, wnosząc w jej życie łaskę płynącą z sakramentu kapłaństwa i wspiera małżeństwa na drodze ich duchowej formacji. Każdego roku ekipa wybiera spośród swoich członków małżeństwo, które pełni posługę pary odpowiedzialnej. Każda ekipa powierzona jest opiece pary łącznikowej. Ekipy są zorganizowane w sektory, sektory natomiast tworzą regiony.

Ze względu na wzrost liczby ekip, których obecnie jest 152 oraz 23 w pilotażu, we wrześniu 2015 roku w Polsce utworzonych zostało 7 sektorów. Są to: Sektor Mazowiecki, Sektor Wielkopolski, Sektor Śląski, Sektor Kujawski, Sektor Dolnośląski i Sektor Podlaski. Sektory te łączą się w Regiony, których na obszarze Polski są 3. W dniu 6 września 2015 roku został utworzony Super-Region Polska – Europa Centralna, który prócz 3 Regionów w Polsce obejmuje jeszcze ekipy na Białorusi, Ukrainie, Słowacji, Węgrzech, w Czechach oraz ekipy złożone z polskich małżeństw w Niemczech i w Norwegii.

Za Super – Region odpowiada Para Odpowiedzialna, a pomaga jej Ekipa Odpowiedzialna Super – Regionu wraz z Doradcą Duchowym. Ich zadaniem jest łączenie ekip w Super – Regionie z Międzynarodową Ekipą Odpowiedzialną i z całym Ruchem. Posługiwanie na rzecz wspólnoty Equipes Notre – Dame odbywa się na kilku poziomach odpowiedzialności i animacji. Para łącznikowa zapewnia łączność między kilkoma ekipami. Para odpowiedzialna Sektora z pomocą ekipy Sektora i kapłana – doradcy duchowego zajmuje się animacją 5 do 20 ekip. Para odpowiedzialna za Region posługuje małżeństwom z kilku Sektorów. Każdą z par odpowiedzialnych na poszczególnych poziomach wspomaga ekipa złożona z kilku małżeństw i doradcy duchowego. Wszelkie decyzje w Ruchu podejmowane są więc kolegialnie, w duchu wspólnoty i zaufania. A posługiwanie małżeństw na każdym z poziomów odpowiedzialności jest dobrowolne i ma charakter służby.

Droga formacji duchowej małżeństw proponowana przez Ruch END

„Equipes Notre-Dame mają za podstawowy cel pomagać małżeństwom w dążeniu do świętości. Ani mniej, ani więcej” (ks. H. Caffarel). Ruch Equipes Notre – Dame jest wspólnotą małżeństw połączonych sakramentem małżeńskim. Pomaga małżeństwom w pełnym przeżywaniu ich sakramentu, pomaga im spotykać się „w Imię Chrystusa”, aby w ten sposób lepiej odpowiedziały na Jego wezwanie i przez osobisty przykład były świadkami chrześcijańskiego małżeństwa w Kościele i w świecie. Duchowość małżeńska proponowana przez END jest niczym innym jak powołaniem wszystkich małżonków chrześcijańskich do świętości i obejmuje całe bogactwo zawarte w przyjętym przez nich sakramencie. Narzędzia, które proponuje Ruch, stanowią pomoc w wypełnianiu tego powołania. Stanowią one pewną całość i powinny być przez małżonków wprowadzane w życie jak najlepiej, przy zachowaniu indywidualnego rytmu, ale popartego autentyczną wolą rozwoju.

Włączenie w Ruch Equipes Notre – Dame oznacza wolę podążania do Boga w małżeństwie, za pomocą środków, które Ruch proponuje, czyli pomocy wzajemnej we wspólnocie oraz podejmowania i wypełniania konkretnych punktów wysiłku. Warto w tym miejscu podkreślić, że nikt nie jest zmuszany, aby do ekip wstępować, ani w nich pozostawać. A słowo „ekipa” wskazuje na grupę osób, które wspólnie i aktywnie podążają do konkretnego celu – dla chrześcijanina jest nim Bóg. Wola podążania w życiu za Chrystusem jest jednym z podstawowych warunków włączenia się w END. Małżonkowie, zawierając sakrament małżeństwa i wypowiadając sobie wzajemnie „tak” mają świadomość, że to „tak” wypowiedział z nimi także Jezus. On jest obecny w ich małżeństwie i towarzyszy im na drodze, na którą weszli. W miłości małżonków zaszczepia swą własną miłość i prowadzi ich do szczęścia, jeśli tylko nie stawiają Mu przeszkód. END chce pomagać i wspierać małżonków połączonych sakramentem na tej drodze.

Należy jednak mocno podkreślić, że ekipy są tylko narzędziem, a celem jest Bóg! Ruch Equipes Notre – Dame nie zmusza swoich członków do określonej duchowości, lecz pragnie pomagać małżeństwom we wstąpieniu na drogę wyznaczoną przez Chrystusa. W tym celu proponuje im: kierunki życia, konkretne punkty wysiłku oraz życie w ekipie. Kierunki życia to wzrastanie w miłości, miłości do Boga i miłości bliźniego. Aby małżonkowie wzrastali w miłości Bożej, Ruch zachęca ich do modlitwy, życia Słowem Bożym, pogłębiania znajomości prawd wiary, częstego uczestnictwa w Eucharystii i korzystania z innych sakramentów. Miłość bliźniego realizowana jest w codziennym życiu w małżeństwie, rodzinie, społeczeństwie. Poprzez wzajemne „słuchanie się”, dialog, dzielenie się zwykłymi sprawami małżonkowie są dla siebie wsparciem, pomagają sobie zwłaszcza w sprawach duchowych. Troska o chrześcijańskie wychowanie dzieci, gościnność i otwartość na innych ludzi to także możliwości wzrastania w miłości bliźniego. Ten kierunek życia małżonkowie mogą realizować, angażując się w życie Kościoła i lokalnej społeczności.

Aby jednak wyznaczone kierunki życia mogły zaistnieć w praktyce, Ruch Equipes Notre – Dame proponuje swoim członkom podjęcie się realizacji ściśle określonych zadań. Jest ich sześć: regularne czytanie i rozważanie Pisma Św.; codzienna modlitwa osobista; – codzienna modlitwa małżeńska i (jeśli to możliwe) rodzinna; praktykowanie comiesięcznego „obowiązku zasiadania”, czyli dialog małżeński; ustalanie „reguły życia” i comiesięczne jej weryfikowanie; coroczny udział małżonków w rekolekcjach (co najmniej 48 godzinnych).

 Ważną rolę w duchowym wzrastaniu małżeństwa odgrywają inne małżeństwa należące do tej samej ekipy. Nie jest ona bowiem celem sama w sobie, lecz środkiem dla służenia swoim członkom. „Dzielenie się” na spotkaniu realizacją zadań pozwala małżeństwom pomagać sobie wzajemnie w podążaniu drogami Ewangelii. Zawsze odbywa się ono w atmosferze modlitwy i zrozumienia. „Jest tam, wśród tych małżeństw gromadzących się w mieszkaniu, bardzo silna obecność Zmartwychwstałego, żyjącego, troszczącego się o wszystkich, kochającego każdego takim, jaki jest, z jego wadami i jego zaletami, gotowego, by pomagać mu stawać się takim, jakim On go chce. On jest tam, jak w wieczór Wielkiej Nocy w tej Izbie Jerozolimskiej, gdy zjawił się nagle przed oczami innych członków ekipy – Apostołów. On tchnął na nich mówiąc: <<Weźmijcie Ducha Świętego>>. I oni stali się nowymi ludźmi. Jezus Chrystus nie ustaje w dawaniu swego Ducha małżeństwu. I ci, którzy otwierają się na to Tchnienie – uczą się powoli jak się na nie otworzyć-stają się ludźmi tego Tchnienia. I spotkanie toczy się, ożywiane przez Ducha Świętego. Tym mężczyznom i tym kobietom, którzy wieczorem zwykłego, czasami ciężkiego dnia, zbierają się, często wyczerpani pracą, obarczeni troskami, ten Duch przekazuje podwójną wrażliwość Chrystusa: troskę o większą chwałę Bożą oraz gorące i słodkie współczucie dla tych tłumów, <<które są jak owce bez pasterza>>.”( ks. Henri Caffarel)

Comiesięczne spotkanie jest ważnym momentem życia ekipy. Składa się z takich części, jak: wspólna modlitwa, dzielenie się osobistymi doświadczeniami i troskami, osiągnięciami, ale i porażkami w realizacji podejmowanych punktów wysiłku oraz wymiana przemyśleń na określony temat formacyjny. Materiały formacyjne, zarówno do pilotowania nowych ekip, jak i dla ekip już istniejących, są  proponowane przez Międzynarodową Ekipę Odpowiedzialną na dany rok formacyjny.

Rok formacyjny END 2015 przebiegał pod hasłem: „Oto ja, poślij mnie!” (Iz 6,8). Hasło to kierowało uwagę na misję, jaka przyświeca ekipom – pomagać małżeństwom w pełnym przeżywaniu sakramentu małżeństwa. Aby odpowiedzieć na Boże zaproszenie, być Jego świadkami i dobrze tę misję wypełnić, trzeba ciągłej formacji, stawiania sobie wymagań w postaci „reguły życia” i trwania w Chrystusowej szkole Ewangelii. Poza zeszytami formacyjnymi Equipes Notre – Dame proponuje swoim członkom kwartalnik –  „List END”.

            Warto zwrócić uwagę na niezwykłą rolę, jaką w życiu ekipy odgrywa, wspomniany już kilkakrotnie, doradca duchowy. Obecność kapłana jest przywilejem, który członkowie ekip bardzo sobie cenią. Doradca ten, jako specjalny przedstawiciel Chrystusa, ma zadanie połączyć ekipę w miłości Chrystusa i ofiaruje swój „dar modlitwy”. Jako „sługa Słowa”, kapłan realizuje swoją służbę podczas modlitwy na spotkaniu. Odczytuje Słowo Boże i razem z małżonkami prowadzi rozważania, regularnie przypominając im słowa i wymagania Ewangelii. Ścisła przyjaźń i zaufanie istniejące między kapłanem i małżeństwami powoduje, że możliwy jest wzrost jedności w miłości. Małżeństwa potrzebują pomocy, aby codzienne troski „nie wypchnęły” Boga z ich życia. Właśnie kapłan ma im stale przypominać o celu, jaki przyjęły i o obecności Boga w centrum ich życia. Z drugiej strony małżeństwa pomagają kapłanowi, dając mu siłę, wsparcie i otwartość ekipy, co pozwala  na poznanie warunków życia małżeństw i rodzin, a to z kolei pomaga mu w jego służbie.

 Świadectwa

Equipes Notre – Dame to szansa dla współczesnych małżeństw sakramentalnych, aby stawały się one silne Bogiem, trwałe, a ich życie było świadectwem dla innych. Zadania, które Ruch proponuje nie są łatwą do przyjęcia „ofertą”, wymagają wysiłku, dyscypliny wewnętrznej, pokory. Świadectwa tych, którzy z tej oferty skorzystali, zamieszczamy poniżej:

„Od maja 2014 roku należymy do ekipy powstałej w Parafii Wniebowzięcia NMP w Izbicy Kujawskiej. Pragniemy podzielić się doświadczeniem tworzenia się naszej ekipy, gdyż proces ten był długi i niełatwy. Po raz pierwszy o ekipach usłyszeliśmy 5 grudnia 2010 roku podczas niedzielnej Mszy św. Na zaproszenie księdza Proboszcza Leonarda Fica przybyli wówczas do naszej parafii  ks. Andrzej Pryba MSF – znawca problematyki z zakre­su teologii małżeństwa i rodziny oraz małżeństwo z Torunia – Hanna i Kazimierz Breza, którzy zaprezentowali Ruch i dali świadectwo życia w ekipie.

Kilka miesięcy później, również dzięki inicjatywie ks. Proboszcza, w salce katechetycznej odbyło się pierwsze spotkanie informacyjne, które poprowadzili Hania i Kazik. Zainteresowanie było dość duże, przybyło wiele par małżeńskich, zrodziła się nadzieja na powstanie ekipy (a może nawet kilku ekip). Kolejne spotkania, tzw. przedpilotażowe, pokazały, że to wcale nie takie proste, wiele par wycofało się, dochodząc do wniosku, że to zbyt wymagające wyzwanie. Następnych kilka miesięcy minęło zanim znalazły się małżeństwa, które podjęły decyzję, że chcą odbyć pilotaż. Rozpoczęliśmy regularne, comiesięczne spotkania, najpierw na plebanii, później w domach poszczególnych małżeństw, przygotowując się do wstąpienia do Ruchu. W przygotowaniach tych dzielnie i cierpliwie towarzyszyli nam Hania i Kazik Brezowie, którzy byli naszą parą pilotującą oraz ks. L. Fic, który otoczył nas opieką duchową. Długi i mozolny to był trud, zwłaszcza, że skład ekipy ciągle się zmieniał – ktoś przychodził, ktoś odchodził. Żartowaliśmy później, że był to chyba najdłuższy pilotaż w historii Ruchu.

Wraz z księdzem podejmowaliśmy wiele prób zapraszania małżeństw na nasze spotkania, modliliśmy się w tej intencji podczas Mszy św., odwiedzaliśmy konkretne małżeństwa w domach, chcąc w sytuacji bardziej kameralnej obudzić w nich chęć pogłębiania duchowości swojego małżeństwa, o END pisaliśmy w naszej gazetce parafialnej. Długo jednak przyszło nam czekać na rezultaty naszych działań. Dlatego wdzięczni jesteśmy naszej parze pilotującej za poświęcony czas, wsparcie, a przede wszystkim za wiarę w to, że w Izbicy powstanie ekipa. I powstała. Po prawie trzech latach przygotowań 4 małżeństwa przyjęły Kartę. Było to dla nas niezwykłe przeżycie i bardzo podniosła chwila. Radość dzielili z nami nasi przyjaciele z Ruchu oraz ks. A. Pryba, który podczas homilii podkreślił, że <<ekipa nie jest celem sa­mym w sobie, służy pogłębianiu daru sakramentu małżeństwa i jego przeżywaniu we wspólnocie chrześcijańskiej>>. Na pamiątkę tego wydarzenia każde z małżeństw otrzymało Kartę END i Ikonę Świętej Rodziny. Choć nasze doświadczenie bycia w ekipie nie jest duże, to radość ogromna, bo coś, co rodzi się w trudach, jest szczególnie cenne. Zwłaszcza, że owoce tych trudów dostrzegamy w naszym małżeństwie.”

                                                                                                                        (Mirka i Roman)

Jesteśmy małżeństwem sakramentalnym od 19 lat.  W trakcie przygotowań dla narzeczonych w naszej parafii usłyszeliśmy, że jest taki ruch dla małżonków i już wtedy zapragnęliśmy do niego należeć.  Jednak gdyby nie konsekwencja i przybycie po jakimś czasie do naszego domu małżeństwa z ruchu, to sami na pewno nie znaleźlibyśmy czasu na to, aby się zgłosić. Na początku naszego małżeństwa uczyliśmy się ze sobą rozmawiać. Trwało to dość długo. Wyjazdy na rekolekcje, które ruch organizował bardzo wspierały naszą lepszą komunikację. Różnice pomiędzy kobietą a mężczyzną nie są łatwe  we wspólnym życiu . Im człowiek jest starszy, tym te różnice stają się bardziej przeszkadzające, jeśli się nad tym nie pracuje. Codzienna wspólna modlitwa czyni cuda w naszym małżeństwie.  Pozwala zasypiać spokojnie, pozwala pokonywać swoje słabości oraz przyjmować małżonka takim, jakim jest, a nie takim jakim  by się chciało, aby był. Jest to mozolna praca, ale po kilkunastu wspólnych latach widzimy, że jesteśmy bardziej otwarci na siebie i potrafimy się śmiać z własnych  zachowań. Jesteśmy ze sobą bardzo szczęśliwi. Każdego dnia  prosimy Boga, abyśmy mogli wspólnie żyć jeszcze bardzo długo.

Ruch Equipes Notce – Dame, do którego należymy  jest dla małżonków.  Jest to ruch stawiający wymagania  swoim  członkom. Zachęca nas do podejmowania wysiłków, aby być bliżej Boga i współmałżonka. Na początku każdego roku formacyjnego stawiamy sobie pytanie, czy dalej chcemy iść tą właśnie drogą. Gdyby nie wymagania i punkty wysiłku, nie moglibyśmy powiedzieć szczerze innym małżonkom, że jesteśmy szczęśliwi. Jesteśmy przekonani, tak jak i inne małżeństwa, które  znamy z END, że codzienne pokonywanie trudności przynosi radość, gdy się patrzy na to z pewnej perspektywy minionego czasu. Coś, co się osiąga, nie jest dane na stałe. Trzeba ciągle pracować. Nie jest łatwo samemu zmagać się w małżeństwie. Wielkim darem są inne małżeństwa, chętne do dzielenia się swoimi doświadczeniami.

Międzynarodowość Equipes Notre-Dame zabezpiecza nas przed spoglądaniem na naszą rzeczywistość w jeden sposób. Każdy kraj, każdy kontynent to inne spojrzenie, inne doświadczenia. To jest ogromne bogactwo, które pomaga małżeństwom i rodzinom, które pomaga Kościołowi. Dość niezwykła rzecz miała miejsce wśród małżeństw z naszej ekipy. Przerabialiśmy temat o sakramencie chrztu. Dwa miesiące później jeden z doradców duchowych jednej z ekip podzielił się, że potrzebni są chrzestni dla dzieci z parafii. W efekcie członkowie ekipy (po jednym z dwu małżeństw) zostali chrzestnymi dla rodzeństwa, których rodzice już od 4 lat szukali chrzestnych dla swoich dzieci. Wiele niezwykłych  rzeczy dzieje się w naszym życiu i życiu osób, które mogliśmy poznać. Cieszymy się, że potrafimy w tym uczestniczyć.”

                                                                                                                 (Honorata i Sławek)

Chcę się krótko podzielić doświadczeniem trwania we wspólnocie małżeństw, tym co dał nam i ciągle daje Ruch Equipes Notre – Dame. Przynależność do Ruchu END była dla nas małżonków olbrzymim błogosławieństwem! Codziennie dziękowaliśmy Bogu za tę łaskę, którą nas obdarzył! Postawił na naszej sakramentalnej drodze wspólnotę, dzięki której wzrastała miłość do Boga i współmałżonka. Wzrastała miłość do bliźniego. I choć zdarzały się nam czasami upadki, nieporozumienia, to za pomocą konkretnych środków, które proponuje Ruch END,  pokonywaliśmy je razem, otoczeni modlitwą przyjaciół ze wspólnoty. To Chrystus, Jego Matka, siła modlitwy, którą otaczały nas małżeństwa ze wspólnoty pomagała nam przetrwać trudne chwile. Zawsze zachęcaliśmy małżeństwa, które Bóg stawiał na naszej drodze, aby <<skosztowały>> dobrodziejstw przynależności do Ruchu Equipes Notre – Dame. Widzieliśmy i doświadczaliśmy bowiem ogromu łask w naszym małżeństwie i rodzinie, właśnie dzięki naszej wspólnej modlitwie małżonków, modlitwie z dziećmi, medytacji Pisma świętego, dzięki rekolekcjom, w których uczestniczyliśmy. Piszę w czasie przeszłym, ponieważ od prawie trzech lat jestem wdową.

<<Bóg tak chciał>> i zabrał mojego męża Andrzeja w wieku 46 lat – nagle! – do Nieba! Dziękuję Bogu za 22 lata naszego małżeństwa. Dziękuję za troje naszych dzieci. Gdyby nie Chrystus i wspólnota  prawdziwych przyjaciół z Ruchu, trudno byłoby mi przetrwać ten ciężki czas żałoby oraz choroby, ciężkiej choroby naszej córki Małgosi, która rok temu miała przeszczep szpiku kostnego. Wierzę, że jej uzdrowienie to cud modlitwy! Cud modlitwy, który w ogromnym stopniu zawdzięczam małżeństwom z Ruchu Equipes Notre – Dame!  Najważniejsze, aby małżonkowie razem, mąż i żona wzrastali w miłości do siebie i Boga.        Aby umacniali się we wspólnocie – bo jak powiedział św. Bazyli: <<We wszystkim należy stawiać wspólnotę nad samotność! We wspólnocie łatwiej spotkać Boga!>> To ważne, aby małżonkowie byli dobrym świadectwem dla swoich dzieci, najbliższych, bliźnich i wszystkich, których Bóg postawi na ich drodze. Dziękuję za dar trwania w Ruchu Equipes Notre – Dame! Chwała Panu!”

                                                                                                                      ( Iza Zagrobelna)

Podsumowanie

Ruch Equipes Notre – Dame służy małżeństwom na drodze ich duchowego wzrostu, ale i przygotowuje je poprzez to do dawania świadectwa. Słowa proroka Izajasza: „Oto ja, poślij mnie!” (Iz 6, 8), które prowadzić będą małżeństwa przez nowy rok formacyjny – 2016, pokazują, że małżeństwa należące do END przystępują do realizacji zarówno swego własnego powołania do świętości, jak i misji ewangelizacyjnej w obronie małżeństwa współczesnego. Członkowie ekip mają do dyspozycji narzędzie ewangelizacyjne, którego nie zastąpi najbardziej nawet wyszukana teoria. Jest nim świadectwo świętego życia w małżeństwie na co dzień.

Św. Paweł VI, zwracając się do END powiedział: „Nasz świat, niespokojny i rozgorączkowany, waha się między lękiem i nadzieją, a wielu młodych zbliża się chwiejnym krokiem do drogi, która się przed nimi otwiera. Niech to będzie dla was zachętą i wezwaniem. Z pomocą Chrystusa możecie, a więc powinniście, dokonywać wielkich rzeczy. Rozważajcie Jego słowo, przyjmujcie Jego łaskę na modlitwie i w sakramentach pokuty i Eucharystii, pocieszajcie się nawzajem, dając z prostotą i delikatnością świadectwo waszej radości. Mężczyzna i kobieta, którzy się kochają, uśmiech dziecka, pokój domowego ogniska: kazanie bez słów, ale nadzwyczaj przekonujące, gdzie każdy człowiek może już przeczuwać odblask innej miłości i jej nieskończone wezwanie. (…) Kościół, którego jesteście żywymi i aktywnymi komórkami, daje za pośrednictwem waszych małżeństw jakby doświadczalne potwierdzenie mocy miłości zbawczej i przynosi owoce świętości.”

Kiedy obserwujemy powszechny kryzys małżeństwa, zadanie świadczenia o wielkości tego sakramentu wydaje się dziś szczególnie istotne. Kryzys, którego jesteśmy świadkami, dotyka przede wszystkim małżeństwa rozumianego jako instytucja społeczna. Tendencja panująca we współczesnej obyczajowości i w prawodawstwie prowadzi do uznawania innych form współżycia za równoważne z małżeństwem. Zasady prawa naturalnego nie znajdują poparcia ani wśród prawodawców, ani w środkach kształtujących opinię publiczną. Dlatego najskuteczniejszym narzędziem wypełniania misji małżeństwa chrześcijańskiego jest łaska tego sakramentu odnawiana i umacniana przez sakramenty pokuty i Eucharystii. To wynika z charyzmatu Ruchu END, na co zwrócił uwagę jego założyciel ks. H. Caffarel. „Bóg chce mieć w was współpracowników przede wszystkim w odniesieniu do waszego współmałżonka.” – mówił.

Każde z małżonków ma więc do spełnienia wobec swego współmałżonka misję – staje się odpowiedzialne za jego uświęcenie. To jest misja apostolska. Małżonkowie stają się wysłannikami Chrystusa, Jego świadkami i  współpracownikami. Poprzez postać kochającego męża lub żony Bóg najpełniej okazuje swoją miłość. Potrzeba jednak wysiłku, aby o tę miłość dbać, pielęgnować i wzrastać w niej. Oprócz wzajemnego uświęcania, małżonkowie mają zadanie misyjne w stosunku do innych, zwłaszcza wobec własnych dzieci. Dzieci, wzrastając w kochającej się chrześcijańskiej rodzinie, widząc na co dzień miłość swych rodziców i doświadczając jej owoców, uczą się czym jest prawdziwa miłość, czym jest małżeństwo i jaka jest moc sakramentu małżeństwa.

Zadanie apostolskie małżonków nie ogranicza się tylko do dzieci. Ich świadectwo życia może pomóc wielu ludziom poszukującym, wątpiącym w sens małżeństwa, małżonkom przeżywającym kryzys swojego małżeństwa czy narzeczonym stojącym przed wypowiedzeniem sakramentalnego „tak”. „Chodzi więc o to – mówi ks. H. Caffarel –  aby małżonkowie tę miłość, tę «wspólnotę miłości», którą Chrystus obdarza ich w małżeństwie, propagowali dalej, aby byli twórcami jedności tam, gdzie żyją, aby wprowadzali tę jedność w środowisku, w którym Opatrzność ich umieściła.” Sposób, w jaki każdy małżonek wyraża się na zewnątrz o swoim współmałżonku, o małżeństwie, może być już apostolatem. Czyż nie to właśnie jest najważniejsze, aby każdy stał się świadkiem piękna swego małżeństwa?

Izbica Kujawska                                                                                     Mirosława Sieradzka