Historia

    Izbica Kujawska to jedno z najstarszych miasteczek na obszarze południowych Kujaw. Długosz wymienia izbicę w 1124 r. Jest prawdopodobne, że jeszcze w XII w. powstała tu parafia. Jako miasteczko szlacheckie wspomniane pierwszy raz w 1311 r. Prawo niemieckie otrzymało w 1391r., a od 1395 doszło prawo urządzania jarmarków. W 1870r. utraciło prawa miejskie, które zostały przywrócone w 1873 r. W 1995 r. obchodziło 600 lecie.

    Parafia pierwszy raz wspomniana w 1325 r. Kościół fundowany przez właścicieli Izbicy, ród Skabków, pw. św. Floriana i św. Mateusza. Ta pierwsza, zapewne drewniana świątynia, w połowie XV w. została zastąpiona nową, murowaną w stylu gotyckim, a jej fundatorami był ród Kretkowskich – ówcześni właściciele dóbr izbickich. Do dawnego wezwania dodano jeszcze Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny. Do świątyni tej ok. 1580 r. dobudowano z południowej strony kaplicę z fundacji Cieplińskich. Ta w 1600 r. spłonęła, pewnie wraz ze świątynią. Odnudowany kościół poświęcono w 1630 r., kaplica zaś, nie odbudowana, przez długi czas jeszcze stała, a jej ruiny zagrażały samej świątyni.

    Podczas wojen szwedzkich, w 1658 r. kościół i miasto spłonęły, ale niebawem zostały odbudopwane. Podobnie w 1735 r. kościół podzielił los miasta dotkniętego ogromnym pożarem, ale wraz z miastem zotał odudowany. Sama zaś Izbica została powiększona o tzw. Nowe Miasto, które w 1754 r usytuował tam król August III. Remontowano kościół w 1848 i 1885 r. Świątania okazała się za mała dla tak rozległej parafii, dlatego w latach 1903-1905 dobudowano obszerna kruchtę, nazywaną po dziś dzień nowym kościolem. Ponieważ w międzyczasie wybudowano też nową zakrystię z południowej strony – tak powiększonoy kościół został konsekrowany 21 września 1905 r. przez biskupa Stanisława Zdzitowieckiego.

    Kolejni właściciele Izbicy, Witold i Zdzisław Wodzińscy, wybudowali po północnej stronie świątyni kaplicę, która miała byc też grobowcem. I tę również konsekrował biskup Zdzitowiecki 9 października 1911 r.

Kościół gotycki, wewnątrz strop, chór barokowy. Oszkarpowany. Elewacja wschodnia i zachodnia nawy zwieńczona szczytami wczesnobarokowymi z ok. XVII w. ujętymi w spływy wolutowe. Na nawie neogotycka wieżyczka. Dwa ołtarze boczne rokokowe, w jednym ołtarz Św. rodziny późnogotycki, z początku XVI w., drugi poświęcony Sercu Bożemu. W ołtarzu głównym ołtarz Matki Bożej Izbickiej z połowy XVIIIw., zwany Coronatą. Monstracja barokowa srebrna.

Generalny remont kościoła i regotyzację przeprowadzono w latach 1980-1986. Dach pokryto blachą miedzianą. Sprawiono nowe drzwi i meble: ławki, konfesjonały, boczne stalle w prezbiterium, wyposażenie zakrystii. Pobudowano ołtarz soborowy marmurowy i marmurową ambonkę. Założono ogrzewanie akumulacyjne.

W 2003 r. przeprowadzono renowację, malowanie i złocenie ołtarzy. Założono posadzkę marmurową i ogrzewanie podłogowe. Zbudowano nowe schody z granitu. W latach 2004-2009 przeprowadzono kapitalny remont organów, wykonano nowe zawieszenie dzwonów z napędem elektrycznym. W latach tych przeprowadzono szereg prac remontowych i porządkowych na plebanii, wikariatce, na terenie przykościelnym i cmentarzu.

Proboszczowie i administratorzy w XX i XXI w.: ks. Władysław Grabowski (1884-1912), ks. Marian CHytrzyński (1912-1932), ks. Paweł Guranowski (1932-1945), ks Aleksander Siennicki (1945-1952), ks. Bolesław Kunka (1952-1956), ks. Władysław Jach (1956, adm. tymcz.), ks. Jan Nowak (1956-1958), ks. Władysław Góra (1958-1979), ks. Józef Nocny (1979-1986), ks. Stanisław Dobies (1986-1987), ks. Stanisław Matczak (1987-2003), ks. Leonard Fic (od 2003 r.)